Związek to jedna z najważniejszych przestrzeni życia dorosłego człowieka — miejsce, w którym szukamy bezpieczeństwa, bliskości, zrozumienia i oparcia. Jednak paradoksalnie osoby w długoletnich relacjach często mówią o poczuciu samotności, mimo fizycznej obecności drugiej osoby. Nie jest to tylko subiektywne wrażenie — psychologia społeczna i badania kliniczne pokazują, że samotność w związku to realne doświadczenie z jasno zdefiniowanymi przyczynami, konsekwencjami i możliwymi strategiami zmiany.

Co to jest samotność w relacji?

Samotność to subiektywne poczucie niedoboru satysfakcjonującej więzi społecznej — nie to samo, co bycie samemu. Osoba może być samotna w tłumie, wśród przyjaciół, a nawet w relacji z partnerem, jeśli jej emocjonalne potrzeby nie są spełnione. Samotność pojawia się, kiedy istnieje dysproporcja między upragnionym a realnym poziomem intymności i zrozumienia.

Jak samotność manifestuje się w związkach?

Samotność w relacji może objawiać się na wiele sposobów:

• Poczuciu niezrozumienia i bycia „niewidzialnym” mimo obecności drugiej osoby.
• Braku głębokich rozmów, chociaż para spędza razem dużo czasu — komunikacja jest powierzchowna i dotyczy jedynie logistycznych spraw (finanse, zakupy, obowiązki).
• Poczuciu emocjonalnej izolacji: partner czuje, że jego uczucia lub obawy nie są odbierane, uznawane lub brane pod uwagę.
• Unikaniu konfliktów lub wycofywaniu się z rozmowy by nie wywoływać napięcia — co paradoksalnie pogłębia dystans.

Jakie są najczęstsze przyczyny samotności w bliskiej relacji?

Niewystarczająca komunikacja emocjonalna

Nie każda rozmowa prowadzi do poczucia bliskości. Badania wskazują, że problemy z jakością komunikacji i niskim poziomem autentycznego dzielenia się własnymi emocjami zwiększają ryzyko odczuwania samotności w związku. Rozmowy skupione na faktach i planowaniu codziennych zadań nie zastępują głębszego dialogu o potrzebach, obawach i wartościach.

Wzorce przywiązania

Style przywiązania, które kształtują się we wczesnym dzieciństwie, mają silny wpływ na to, jak ludzie doświadczają bliskości i bezpieczeństwa emocjonalnego. Osoby z przywiązaniem lękowym lub unikającym mogą mieć trudność z ufnością, otwartością lub też obawiać się zależności od partnera, co sprzyja poczuciu wewnętrznej izolacji.

Niezaspokojone potrzeby psychiczne i duchowe

Każdy człowiek ma własny repertuar potrzeb emocjonalnych (np. potrzeba bycia akceptowanym, zrozumianym, uznanym). Gdy te potrzeby nie znajdują odbicia w relacji — nawet długo utrzymana więź może być postrzegana jako pusta. W kontekście relacji duchowych i wartości, brak wspólnego języka duchowego lub poczucia wspólnoty w najgłębszych przekonaniach może dodatkowo pogłębiać wewnętrzne poczucie samotności.

Negatywne schematy percepcyjne

Badania wykazały, że osoby odczuwające samotność częściej mają negatywne uprzedzenia w postrzeganiu partnera — widzą mniej troski, uznania i zaangażowania niż naprawdę istnieje. To zniekształcenie może prowadzić do osłabienia relacji i problemów z satysfakcją z bliskości.

Samotność a jakość relacji i zdrowie

Poczucie samotności nie jest tylko nieprzyjemne — ma konsekwencje dla zdrowia psychicznego i relacyjnego. Badania pokazują, że samotność przewiduje obniżoną satysfakcję z relacji i jej pogarszanie się w czasie. U jednej lub obojga partnerów może prowadzić do spadku zaangażowania i zwiększonego ryzyka rozpadu związku.

Samotność wiąże się z wyższym poziomem konfliktów, mniejszym zaufaniem i większą trudnością w rozwiązywaniu problemów w parze. Poziom samotności może oddziaływać na ogólne zdrowie, funkcjonowanie psychiczne oraz styl życia.

Dlaczego bliskość nie zawsze oznacza bezpieczeństwo emocjonalne?

Wielu ludzi mylnie zakłada, że obecność partnera automatycznie chroni przed poczuciem osamotnienia. Jednak samotność jest konstruktem subiektywnym — może istnieć nawet wtedy, gdy partner jest fizycznie obecny i wspiera w codziennych zadaniach.

Zjawisko „samotności emocjonalnej”

Samotność emocjonalna pojawia się, gdy jesteśmy z kimś, ale nie czujemy się w pełni zrozumiani lub dostatecznie blisko. Nie wynika to z braku partnera jako osoby, lecz z braku emocjonalnej synchronii, empatii i głębokiej wzajemnej uwagi.

Wyzwania nowoczesnych relacji

W codziennym pośpiechu, rosnącej presji zawodowej i trosce o kwestie materialne łatwo zagubić fundamenty budowania więzi: obecność emocjonalna, uważność i świadoma obecność w relacji. Nawet pary, które spędzają dużo czasu razem, mogą nie odczuwać autentycznej bliskości.

Jakie są zatem rozwiązania?

Poniżej zebraliśmy praktyczne rekomendacje poparte wiedzą psychologiczną i kliniczną:

1. Rozwijanie głębszej komunikacji

Praktyki takie jak aktywne słuchanie, otwarte dzielenie się własnymi emocjami i potrzebami, a także świadome pytanie partnera o jego stan wewnętrzny, mogą odbudować poczucie bycia rozumianym.

2. Uważność i obecność

Skupienie się na jakości czasu spędzanego razem — bez ekranów, bez rozproszeń — pomaga zredukować dystans emocjonalny. Nawet krótkie codzienne minuty uważnej rozmowy mogą znacząco wpłynąć na poczucie więzi.

3. Terapia par

W sytuacjach, kiedy samotność staje się uporczywa, może być pomocne wsparcie terapeuty par. To przestrzeń, w której oboje partnerzy mogą bezpiecznie eksplorować swoje potrzeby, schematy i wzajemne oczekiwania z profesjonalnym przewodnictwem.

—

Podsumowując, samotność w związku to realne i naukowo udokumentowane doświadczenie, które może wynikać z nieadekwatnej komunikacji, stylów przywiązania, niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych i błędnych percepcji partnera. Choć bycie blisko fizycznie jest ważne, to prawdziwa intymność opiera się na emocjonalnym zrozumieniu, autentycznej obecności i wzajemnej trosce.

Zapraszamy do wspólnej refleksji i rozmowy

Jeśli samotność w Twoim związku stała się trudnym doświadczeniem, warto o tym porozmawiać w bezpiecznej, wspierającej przestrzeni. Centrum Psychologiczno-Pastoralne „Więź” oferuje konsultacje i terapię dla par oraz małżeństw w kryzysie — zarówno tych doświadczających dystansu emocjonalnego, jak i chcących odbudować bliskość oraz zrozumienie w relacji.

Skontaktuj się z nami, aby zidentyfikować źródła samotności w Twoim związku, zrozumieć wzorce komunikacji, które ją wzmacniają i nauczyć się praktycznych narzędzi budowania bezpiecznej więzi.

Bliskość zaczyna się od zrozumienia — zróbmy ten krok razem.

tel. 730 133 582 (jedna rejestracja do wszystkich oddziałów “Więzi”)
poniedziałek-czwartek: 12:00-18:00
piątek: 12:00-16:00

Wychowywanie dziecka z ADHD to codzienna lekcja cierpliwości, elastyczności i pokory wobec własnych ograniczeń. Wielu rodziców mówi, że ich emocje przypominają sinusoidę – od miłości i czułości po złość, zrezygnowanie i poczucie winy. W pewnym momencie pojawia się myśl: „Nie radzę sobie. Moje dziecko mnie przerasta.”

To zdanie nie oznacza słabości. Oznacza prawdę o człowieku, który kocha, ale potrzebuje pomocy.

Dlaczego ADHD tak często prowadzi rodziców do frustracji?

ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, a nie efekt złego wychowania czy braku zasad. Mózg dziecka z ADHD pracuje inaczej: układ odpowiedzialny za planowanie, kontrolę impulsów i uwagę rozwija się wolniej. To sprawia, że dziecko nie potrafi regulować emocji i zachowań tak, jak jego rówieśnicy.

Rodzice widzą chaos, zapominanie, krzyki, ciągłe „zaraz”, niekończące się prośby o wykonanie prostych poleceń. Z czasem pojawia się złość – nie tylko na dziecko, ale też na siebie: „Powinnam umieć go uspokoić”, „Dlaczego to ja tracę panowanie, a nie on?”.

Złość jest naturalną reakcją na przeciążenie. Jeśli dzień w dzień stykamy się z zachowaniem, które wymaga interwencji, nasze zasoby emocjonalne się wyczerpują. Problem pojawia się wtedy, gdy złość zamienia się w bezradność – stan, w którym przestajemy wierzyć, że coś się może zmienić.

Zrozumieć emocje – swoje i dziecka

Pierwszym krokiem do odzyskania spokoju jest zrozumienie, że emocje są informacją, nie wrogiem. Złość rodzica mówi: „coś przekracza moje granice”. Złość dziecka z ADHD mówi: „nie potrafię inaczej”.

Dzieci z ADHD często mają bardzo niski próg frustracji. Ich układ nerwowy reaguje gwałtownie na bodźce, a procesy hamowania emocji działają słabiej. Kiedy więc dziecko krzyczy, rzuca zeszytem albo odmawia współpracy, nie robi tego po to, by zranić rodzica – ono broni się przed przytłoczeniem.

W takich chwilach kluczowe jest odroczenie reakcji. Zamiast krzyczeć: „Ile razy mam powtarzać!”, warto powiedzieć spokojnie (nawet jeśli to trudne): „Widzę, że jesteś zły. Porozmawiamy, gdy oboje się uspokoimy.”
To nie jest uległość – to dojrzała regulacja emocji. Dziecko z ADHD potrzebuje dorosłego, który „pożyczy mu swój spokój”.

Gdy złość przeradza się w poczucie winy

Wielu rodziców dzieci z ADHD ma bardzo wysokie standardy wobec siebie. Chcą być cierpliwi, empatyczni, konsekwentni – a jednocześnie funkcjonują w ciągłym napięciu. Kiedy kolejny raz stracą panowanie, pojawia się poczucie winy: „Zawiodłam jako matka”, „Tata nie powinien tak krzyczeć.”

Tymczasem rodzicielstwo dziecka z ADHD to nie sprint, lecz maraton. Wymaga regeneracji, wsparcia i współpracy. Warto zapytać siebie:

• czy mam w ciągu dnia choć kilka minut ciszy dla siebie?

• czy rozmawiam o trudnych emocjach z kimś, kto mnie rozumie – małżonkiem, terapeutą, przyjacielem?

• czy umiem prosić o pomoc?

Z perspektywy wiary prośba o wsparcie nie jest oznaką słabości. Jezus w Ogrodzie Oliwnym też prosił uczniów: „Zostańcie tu i czuwajcie ze Mną.” (Mt 26,38). Rodzic z ADHD w domu również potrzebuje, by ktoś z nim „czuwał” – terapeuta, wspólnota, bliscy.

Strategie radzenia sobie w codzienności

Choć ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, a nie kwestia złej woli, istnieją konkretne sposoby, które ułatwiają życie rodzinne:

1. Krótko i jasno – dzieci z ADHD lepiej reagują na krótkie komunikaty niż na długie tłumaczenia. Zamiast: „Ile razy mam ci mówić, żebyś sprzątnął biurko?”, powiedz: „Teraz odłóż książki na półkę”.

2. Struktura zamiast chaosu – stały plan dnia daje poczucie bezpieczeństwa. Pomocne są checklisty i wizualne harmonogramy.

3. Chwalenie wysiłku, nie efektu – „Podoba mi się, że próbowałeś się skupić”, a nie tylko: „Świetna ocena”.

4. Ustalanie granic z łagodnością – konsekwencja nie oznacza surowości. To przewidywalność połączona z empatią.

5. Dbanie o siebie – rodzic nie jest robotem. Czas na sen, ruch, modlitwę czy rozmowę z terapeutą to inwestycja w spokój całej rodziny.

Modlitwa i duchowość jako przestrzeń regulacji emocji

Z perspektywy wiary wychowanie dziecka z ADHD może stać się drogą duchowego dojrzewania. Wymaga cierpliwości, przebaczenia, pokory i zaufania – czyli tych samych postaw, do których zaprasza Ewangelia.

Modlitwa w tym kontekście nie musi być długim rozważaniem. Może być krótkim westchnieniem: „Jezu, daj mi cierpliwość na kolejne pięć minut.” Czasem właśnie tyle wystarczy, by powstrzymać krzyk i odzyskać równowagę.

Rodzice opowiadają, że odnajdują siłę, gdy widzą swoje dziecko oczami Boga – nie jako „problem”, ale jako osobę z potencjałem i misją. ADHD nie odbiera dziecku wartości ani zdolności do dobra. Potrzebuje jedynie mądrego towarzyszenia.

Kiedy szukać pomocy specjalisty?

Niektóre sytuacje przekraczają możliwości rodziny. Jeśli dziecko reaguje agresją, odcina się emocjonalnie, unika szkoły lub pojawiają się objawy depresyjne, konieczna jest konsultacja z psychologiem lub psychiatrą dziecięcym. Wczesna interwencja to nie stygmat, lecz wsparcie dla całego systemu rodzinnego. Dobrze poprowadzona terapia (indywidualna, rodzinna lub psychoedukacja rodziców) może diametralnie zmienić jakość codziennego życia.

W centrum takim jak Więź pracują specjaliści, którzy pomagają rodzinom z ADHD rozumieć emocje, ustalać granice, a jednocześnie pielęgnować relacje oparte na miłości i szacunku. W duchu chrześcijańskim oznacza to nie tylko „naprawianie” trudności, ale uczenie się, jak przez nie dojrzewać – razem.

Rodzic też ma prawo do wsparcia

Rodzic dziecka z ADHD często skupia się całkowicie na potrzebach dziecka, zapominając o sobie. Tymczasem badania pokazują, że to właśnie stan emocjonalny rodzica jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na rozwój dziecka. Dlatego warto korzystać z grup wsparcia, warsztatów dla rodziców czy spotkań psychoedukacyjnych. To przestrzenie, w których można nauczyć się nowych strategii, ale też usłyszeć: „Nie jesteś sam.”

W chrześcijańskim ujęciu troska o siebie nie stoi w sprzeczności z miłością bliźniego. Wręcz przeciwnie – jest jej warunkiem. Tylko rodzic, który ma dostęp do własnego spokoju i nadziei, może skutecznie towarzyszyć dziecku w jego trudnościach.

Między złością a nadzieją

Złość nie jest grzechem, jeśli staje się początkiem refleksji i zmiany. Bezradność nie musi oznaczać porażki – może być zaproszeniem do współpracy, do szukania wsparcia i doświadczania łaski. ADHD nie jest końcem spokojnego życia rodzinnego, lecz początkiem nowej drogi – trudniejszej, ale też głębszej. Wymaga, byśmy jako rodzice nauczyli się ufać procesowi, widzieć małe postępy, odpuszczać sobie perfekcjonizm i wierzyć, że Bóg działa także w chaosie codzienności.

Potrzebujesz rozmowy lub wsparcia?

Jeśli czujesz, że emocje wokół wychowania dziecka z ADHD Cię przerastają – nie zostawaj z tym sam. W centrum Więź pracują psychologowie, psychoterapeuci i pedagodzy, którzy pomagają rodzicom, dzieciom i młodzieży odnaleźć równowagę i spokój.
Zapraszamy do kontaktu z sekretariatem Więzi, by umówić konsultację i wspólnie poszukać najlepszej drogi dla Twojej rodziny.

Zadzwoń do nas: tel. 730 133 582
pn.-czw.: 12:00-18:00; pt.: 12:00-16:00

Pomagamy w naszych gabinetach w Tczewie, Starogardzie Gdańskim, Kościerzynie, Chojnicach, Lęborku oraz online, łącząc się z osobami potrzebującymi wsparcia z całej Polski.

Zapraszamy na kolejną edycję wyjątkowego cyklu warsztatów psychologicznych online “W STREFIE CIAŁA, PSYCHIKI I DUCHA”, stworzonych z myślą o osobach poszukujących głębszego rozumienia siebie, swoich emocji, relacji i duchowości. Każde spotkanie to nie tylko przekaz wiedzy, ale również bezpieczna przestrzeń do praktyki, refleksji i odkrywania nowych perspektyw w codziennym życiu.

Nie musisz uczestniczyć we wszystkich warsztatach – możesz zapisać się na pojedyncze spotkania, wybierając te tematy, które najbardziej odpowiadają Twoim potrzebom w danym momencie.

Harmonogram i tematy warsztatów

• 20.09.2025 – Zarządzanie emocjami: frustracja i złość w codziennym życiu
  Nauczysz się rozpoznawać źródła frustracji i złości, zrozumiesz ich funkcje oraz poznasz skuteczne narzędzia radzenia sobie z nimi w relacjach osobistych i zawodowych.

• 25.10.2025 – Zrozumieć lęk: psychologiczne narzędzia pracy z emocjami
  To spotkanie pomoże Ci oswoić lęk, zobaczyć, co próbuje Ci przekazać, a także nauczy sposobów, by przestał kierować Twoim życiem.

• 22.11.2025 – Asertywność i granice w budowaniu wewnętrznej stabilności
  Dowiesz się, jak z szacunkiem do siebie i innych wyznaczać granice, bronić swojego zdania i rozwijać zdrową pewność siebie.

• 20.12.2025 – Psychologia relacji: od komunikacji do bliskości
  Zrozumiesz mechanizmy, które budują (lub niszczą) więzi, nauczysz się, jak pogłębiać relacje i komunikować się w sposób wspierający bliskość.

• 24.01.2026 – Trauma i kryzys – droga do powrotu do siebie
  To warsztat o uzdrawianiu tego, co trudne – jak przepracowywać kryzysy i doświadczenia traumatyczne, odzyskując poczucie bezpieczeństwa i wewnętrznej spójności.

• 21.02.2026 – Psychologiczne i somatyczne metody regeneracji
  Nauczysz się narzędzi, które pomogą Twojemu umysłowi i ciału odzyskać siły, także w okresach silnego obciążenia.

• 28.03.2026 – Relacje po traumie – odbudowa miłości, bliskości i zaufania
  Zrozumiesz, dlaczego po trudnych doświadczeniach budowanie więzi jest wyzwaniem – i jak krok po kroku na nowo otworzyć się na innych.

• 25.04.2026 – Dobrostan psychiczny w warunkach stresu i obciążenia
  Warsztat pokaże, jak utrzymać równowagę psychiczną w wymagającym, dynamicznym świecie.

• 23.05.2026 – Psychologia i duchowość – ścieżki prowadzące do integracji wewnętrznej
  Spotkanie dla osób, które chcą zobaczyć, jak psychologia i duchowość mogą się wzajemnie przenikać, wspierając głębszy rozwój i odnalezienie sensu.

• 13.06.2026 – Psychoseksualność jako droga do poznania siebie
  Przyjrzymy się, jak świadomość seksualności i energii psychoseksualnej może prowadzić do lepszego poznania własnej tożsamości, potrzeb i pragnień.

• 18.07.2026 – Twoja wewnętrzna podróż – od inspiracji do prawdziwego Ja
  Ostatnie spotkanie to podsumowanie, inspiracja i zaproszenie do dalszej drogi w stronę autentycznego, spójnego i wolnego życia.

Forma zajęć

• Czas trwania: 6 godzin (wykład + ćwiczenia praktyczne)

• Platforma: Zoom

• Termin: soboty, godz. 10:00–17:30 (z przerwami)

Warsztaty prowadzone są w formule łączącej przekaz merytoryczny, interaktywne ćwiczenia oraz przestrzeń na pytania i osobiste refleksje. Dzięki temu każdy uczestnik nie tylko zdobywa wiedzę, ale też doświadcza, jak wprowadzać ją w swoje życie.

Koszt udziału

• Uczestnictwo na żywo + dostęp do nagrań: 350 zł

• Dostęp wyłącznie do nagranych wykładów i treningów: 250 zł

Zgłoszenia i kontakt

✉️ E-mail:
SMS: 883 009 455

Prowadzący

Krzysztof Naczk – psycholog, psychoterapeuta, doktor teologii, duchowny katolicki, absolwent Studium Psychoterapii oraz Szkoły Terapii Grupowej w Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie. Dyplomowany psychoterapeuta pracujący z traumą szokową i rozwojową w podejściu Somatic Experiencing® oraz NARM™. Doświadczenie kliniczne zdobywał w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Starogardzie Gdańskim.

Prowadzi konsultacje psychologiczne, psychoterapię oraz warsztaty rozwoju osobistego. Współpracuje z Fundacją 3 Sfery. Pełni funkcję dyrektora Centrum Psychologiczno-Pastoralnego “Więź”. W swojej pracy łączy wrażliwość, głęboką wiedzę psychologiczną i duchową, tworząc bezpieczne warunki do osobistego rozwoju, integracji ciała, psychiki i ducha.

—

Zapraszamy! Pierwsze warsztaty już w sobotę 20. września.

5–7 września 2025 | ⏰ godz. 9:00–18:00
ul. Wodna 4, Starogard Gdański
️ Wstęp wolny!

Zapraszamy na trzy dni pełne inspiracji, wiedzy i odpoczynku – to nasza propozycja dla dorosłych, dzieci i całych rodzin. Przyjdź i przekonaj się, jak w prosty i praktyczny sposób można zadbać o swoje zdrowie, relacje i rozwój osobisty.

Podczas Dni Otwartych Centrum “Więź” doświadczysz, jak troszczyć się o ciało, psychikę i ducha w sposób holistyczny. To okazja, by spotkać ludzi, którzy inspirują, wspierają i towarzyszą z życzliwością. A przede wszystkim – by spróbować czegoś nowego i wartościowego, zupełnie bezpłatnie.

W programie m.in.:

✨ warsztaty ziołowe i kulinarne wg św. Hildegardy,
wykłady psychologiczne i warsztaty dla par,
fitness dla ciała i ducha + treningi rodzinne,
‍♀️ strefa SPA & regeneracji, analiza składu ciała, biohacking,
Kids in Action – nowoczesne metody nauki języka angielskiego dla dzieci,
❤️ i wiele więcej!

PLAN RAMOWY

codziennie od godz. 9:00 do 18:00 w dniach 5–7 września

➡️ PIĄTEK – 5 września – STREFA FITOTERAPII & SPA

Strefa fitoterapii:

• Zioła u św. Hildegardy z Bingen – prezentacja multimedialna

• Gotowanie z św. Hildegardą – wspólny warsztat kulinarny: Habermus – pożywne śniadanie z orkiszem

• Ziołolecznictwo dla odporności – prezentacja multimedialna

• Fermenty dla zdrowia – prelekcja

• Profilaktyka stopy cukrzycowej wg o. Tomasza – warsztat praktyczny

Strefa SPA & Wellness:

• Oprowadzenia po gabinecie Mystic

• Strefa regeneracji

• Analiza składu ciała

• Biohacking w praktyce – nowoczesne technologie wspierające zdrowie

➡️ SOBOTA – 6 września – STREFA FITNESS & SZKOŁA JĘZYKOWA

Kids in Action – prezentacja nowoczesnych metod nauczania języka angielskiego dla dzieci

️‍♀️ Strefa Fitness:

• „Silne ciałem i umysłem” – autorskie zajęcia Iwony Hebda

• NOWOŚĆ „Na wesoło” – trening rodzica z dzieckiem (prowadzenie: Iwona Hebda)

♂️ Mystic Beauty Daria Murach:

• Prezentacja nowoczesnego SPA & Wellness

• Strefa regeneracji – pokazy urządzeń i technik

• Analiza składu ciała

• Konsultacje dietetyczne

• Biohacking

➡️ NIEDZIELA – 7 września – STREFA PSYCHOTERAPII & RELACJI

Wykłady:
▪️ „Jak pokochać siebie” godz. 12:00 – poprowadzi Karolina Staszak-Kędzior, autorka bestsellerów i założycielka Fundacji Dobrostan Kobiecości – więcej o tematyce wykładu tutaj
▪️ „Profilaktyka antydepresyjna” godz. 14:00 – poprowadzi dr Katarzyna Sanocka-Szulc, specjalizująca się w pracy z osobami w depresji, głównie z młodzieżą i dorosłymi.

️ Panel dyskusyjny o godz. 15:00

❤️ Warsztaty dla par „Zatańcz ze mną jeszcze raz…” godz. 16:00–20:00. Poprowadzą Katarzyna i Marek Olejniczak – terapeuci współpracujący z „Więzią”.
➡️ Udział w zajęciach jest bezpłatny, natomiast obowiązują wcześniejsze zapisy. Więcej o warsztacie tutaj

Strefa Wellness (cały dzień w godz. 9–18):

• Prezentacja gabinetu Mystic

• Strefa regeneracji

• Analiza składu ciała

• Konsultacje dietetyczne

• Biohacking

Udział w dniach otwartych jest BEZPŁATNY!
Nie musisz się rejestrować*, po prostu przyjdź i bądź z nami. To wyjątkowa okazja, by spędzić czas w atmosferze inspiracji, wsparcia i dobrej energii.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami: tel. 501 986 300
*wcześniejsze zapisy obowiązują wyłącznie na warsztat „Zatańcz ze mną jeszcze raz”.

Adres wydarzenia:
Centrum Psychologiczno-Pastoralne „Więź”
Starogard Gdański, ul. Wodna 4

Honorowy Patronat nad wydarzeniem objął Prezydent Miasta Starogard Gdański, Janusz Stankowiak.

Już 21 listopada 2025 roku w Warszawie oraz online odbędzie się III edycja konferencji „Twórcze Napięcie”, której współorganizatorem jest nasze Centrum Psychologiczno-Pastoralne „Więź”.

Tematem przewodnim tegorocznej edycji wydarzenia jest: „Seksualność w ciele, psychice i duchu”

To całodniowe spotkanie naukowe i refleksyjne, organizowane wspólnie z Instytutem Psychologii UKSW, poświęcone będzie integralnemu spojrzeniu na seksualność – zarówno z perspektywy medycznej, psychologicznej, jak i duchowej.

Dla kogo jest ta konferencja?

Konferencja adresowana jest do:

• specjalistów zdrowia psychicznego: psychologów, psychoterapeutów, psychiatrów, seksuologów,

• osób duchownych, duszpasterzy i teologów,

• studentów i osób pracujących naukowo w obszarze psychologii, pedagogiki, nauk społecznych i teologii,

• osób zaangażowanych w pomoc duszpasterską, pedagogiczną i terapeutyczną,

• a także do wszystkich, których interesuje dojrzałe, pogłębione i zintegrowane spojrzenie na ludzką seksualność.

Dlaczego warto wziąć udział?

To nie tylko konferencja naukowa – to przestrzeń dialogu, pogłębionej refleksji i wymiany doświadczeń między specjalistami, praktykami i osobami duchownymi.

Podczas spotkania usłyszymy m.in. o:

• akceptacji własnej seksualności i jej wpływie na zdrowie psychiczne,

• duchowych wymiarach seksualności,

• wyzwaniach terapii seksualnej i psychoterapii,

• problematyce zaburzeń seksualnych i możliwości ich leczenia.

Wystąpią uznani eksperci:
m.in. prof. Michał Lew-Starowicz, dr Anna Czyżkowska, Anna Kołodziejczyk, Joanna Piekarska, dr Monika Białkowska, dr Krzysztof Naczk – psychoterapeuta i dyrektor naszego Centrum – a wydarzenie otworzą przedstawiciele Instytutu Psychologii UKSW: prof. Magdalena Żemojtel-Piotrowska i dr Marcin Kłosowski.

Po prelekcjach przewidziany jest panel dyskusyjny oraz prezentacje młodych naukowców i badaczy.

To doskonała okazja do poznania najnowszych badań, spojrzenia interdyscyplinarnego i spotkania z osobami, które poszukują głębi i równowagi w rozumieniu seksualności człowieka.

Kiedy i gdzie?

️ Data: piątek, 21 listopada 2025, godz. 9:45–16:30
Miejsce: UKSW w Warszawie, Aula im. Roberta Schumana (Auditorium Maximum)
️ Dostępna będzie również transmisja ONLINE

Nie zwlekaj – do 30 września obowiązują najkorzystniejsze ceny biletów!

Wszystkie informacje oraz formularz zapisów znajdziesz na stronie:
https://tworczenapiecie.pl/

Liczba miejsc – zarówno stacjonarnych, jak i online – jest ograniczona.

Do zobaczenia w Warszawie lub przed ekranem –
Zespół Centrum Psychologiczno-Pastoralnego „Więź”
Współorganizator konferencji „Twórcze Napięcie”

Okres dorastania to czas intensywnych przemian biologicznych, psychologicznych i społecznych. To także moment, w którym młody człowiek szczególnie intensywnie konfrontuje się z pytaniami o to, kim jest, jaka jest jego wartość i miejsce w świecie.

Dla wielu rodziców ten etap życia dziecka bywa pełen niepokoju, zwłaszcza gdy pojawiają się pierwsze symptomy związane z obniżonym nastrojem, wycofaniem czy zmianami w zachowaniu. Jak zatem zrozumieć, co dzieje się z nastolatkiem i kiedy warto zasięgnąć fachowej pomocy?

Współczesne wyzwania okresu dojrzewania

Dane światowe i krajowe potwierdzają, że zdrowie psychiczne młodzieży pogarsza się. Według raportu UNICEF z 2021 roku, depresja i zaburzenia lękowe należą do najczęstszych problemów psychicznych u nastolatków, a pandemia COVID-19 i związane z nią ograniczenia jedynie nasiliły te tendencje. W Polsce, według danych Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, aż 39% nastolatków doświadcza objawów depresji, a 60% czuje się samotnych.

Wpływ na ten stan rzeczy ma wiele czynników, m.in.:

• presja sukcesu i wyglądu generowana przez media społecznościowe,
• cyberprzemoc i hejt,
• porównywanie się do innych,
• nierealistyczne oczekiwania własne i z otoczenia,
• brak autentycznych relacji rówieśniczych,
• przeciążenie naukowe i brak odpoczynku.

Gdzie przebiega granica między “typowym buntem” a zaburzeniem?

Rodzice często pytają, czy to, co widzą, to jeszcze “zwykłe dorastanie”, czy już objaw problemu wymagającego interwencji specjalisty. To zrozumiałe pytanie, bo wiele zachowań nastolatków może budzić niepokój, ale mieści się w granicach normy rozwojowej. Kluczowe jest jednak nie tylko to co się dzieje, ale jak długo to trwa, jak bardzo wpływa na funkcjonowanie i czy dana zmiana jest adekwatna do sytuacji życiowej.

Symptomy, które powinny zwrócić uwagę rodzica

Oto niepokojące sygnały, które – jeśli utrzymują się przez kilka tygodni i nasilają – mogą świadczyć o trudnościach psychicznych:

1. Wyraźne obniżenie nastroju: przygnębienie, smutek, płaczliwość bez konkretnego powodu.
2. Wycofanie społeczne: unikanie kontaktów z rówieśnikami, izolowanie się, zamykanie w pokoju.
3. Problemy ze snem i apetytem: bezsenność, nadmierna senność, brak apetytu lub objadanie się.
4. Spadek zainteresowań: utrata pasji, rezygnacja z aktywności, które dotychczas sprawiały przyjemność.
5. Zaburzenia koncentracji i spadek wyników w nauce.
6. Wzmożona drażliwość lub agresja: reakcje nieadekwatne do sytuacji, wybuchy złości.
7. Zachowania autodestrukcyjne: samookaleczanie się, myśli samobójcze, ryzykowne zachowania.
8. Ucieczki w świat online: wielogodzinne przesiadywanie w sieci, szczególnie z nastawieniem na treści eskapistyczne lub niepokojące.

Czynniki ryzyka

Na podatność nastolatka na zaburzenia psychiczne wpływa wiele czynników:

• predyspozycje biologiczne (np. historia chorób psychicznych w rodzinie),
• styl wychowawczy (np. brak granic, nadopiekuńczość lub chłód emocjonalny),
• wydarzenia traumatyczne (np. rozwód rodziców, śmierć bliskiej osoby, przemoc),
• nieadekwatne wsparcie społeczne,
• obecność przemocy rówieśniczej lub internetowej.

Co mówi psychologia rozwojowa i badania?

Psychologowie rozwojowi, tacy jak Laurence Steinberg, wskazują, że mózg nastolatka przechodzi w tym okresie gwałtowne przeorganizowanie, zwłaszcza w obszarach odpowiedzialnych za kontrolę impulsów, ocenę ryzyka i regulację emocji. W efekcie młodzież często reaguje skrajnie, dramatycznie i impulsywnie, co jednak nie zawsze oznacza patologię. Kluczowe jest, czy potrafi wracać do równowagi.

Badania prowadzone przez American Psychological Association (APA) i World Health Organization (WHO) wskazują, że wczesna interwencja (ang. early intervention) znacznąco zmniejsza ryzyko rozwinięcia się pełnoobjawowych zaburzeń psychicznych. Warto zatem nie bagatelizować sygnałów ostrzegawczych.

Jak rozmawiać z nastolatkiem?

Rozmowa z nastolatkiem w kryzysie wymaga taktu, cierpliwości i autentyczności. Ważne jest, aby:

• nie oceniać i nie bagatelizować,
• unikać moralizowania,
• zadawać pytania otwarte (“Jak się ostatnio czujesz?”, “Co cię martwi?”),
• okazywać empatię i gotowość do pomocy,
• dać przestrzeń na milczenie.

Pamiętajmy, że często nastolatek nie potrafi nazwać tego, co czuje, albo boi się, że zostanie niezrozumiany. Sam fakt, że rodzic inicjuje szczerą rozmowę, może być sygnałem, że nie jest sam.

Kiedy zgłosić się do specjalisty?

Jeśli obserwowane zmiany:

• utrzymują się dłużej niż 2-3 tygodnie,
• wpływają negatywnie na funkcjonowanie w szkole, domu i w relacjach,
• powodują cierpienie psychiczne u dziecka lub niepokój rodzica,

warto skonsultować się z psychologiem. W Centrum Psychologiczno-Pastoralnym “Więź” pracujemy z poszanowaniem indywidualnych wartości, w atmosferze bezpiecznej i wspierającej rozmowy. Oferujemy konsultacje psychologiczne dla młodzieży oraz rodziców, a także terapię, gdy zajdzie taka potrzeba.

Podsumowanie

Zauważenie pierwszych trudności psychicznych u nastolatka to nie oznaka porażki wychowawczej, ale dowód na czujność i troskę rodzica. Współczesny świat stawia przed młodzieżą ogromne wyzwania, z którymi często trudno im poradzić sobie samodzielnie. Dlatego tak ważna jest obecność i wsparcie dorosłych.

Jeśli dostrzegasz niepokojące sygnały w zachowaniu swojego dziecka lub po prostu chcesz porozmawiać z kimś, kto pomoże Ci zrozumieć jego potrzeby – zapraszamy do kontaktu z naszym Centrum “Więź”. Wspólnie poszukamy najlepszego rozwiązania.

Zapraszamy do zapoznania się z naszym zespołem specjalistów TUTAJ>>